Το στοίχημα στην αγορά φαρμάκου

Του Ανδρέα Λοβέρδου

Τον τελευταίο καιρό, μεγάλη έκταση έχει λάβει η συζήτηση γύρω από τη χρήση γενόσημων φαρμάκων στην Ελλάδα. Μία συζήτηση που ξεκίνησε, όταν θέλοντας να περιορίσουμε τη σπατάλη στο χώρο του φαρμάκου, ορίσαμε με νομοθεσία ένα ποσοστό υποχρεωτικής συνταγογράφησης σε γενόσημα φάρμακα. Στόχος μας είναι η συνταγογράφηση των γενοσήμων να φτάσει στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δηλαδή στο 50%, ενώ σήμερα καταγράφεται οριακά μόλις στο 18%.

Τα γενόσημα φάρμακα δεν είναι τίποτε άλλο από το προϊόν της έρευνας μιας φαρμακευτικής εταιρείας. Το πρωτότυπο είναι το φάρμακο που παράγει μια εταιρεία και προστατεύεται η πατέντα του δέκα χρόνια, δεν μπορεί να αντιγραφεί, δηλαδή, το πουλά μόνο η εταιρεία η οποία το παρήγαγε, και μετά από δέκα χρόνια παύει να υπάρχει προστασία του φαρμάκου και το αντιγράφουν άλλες εταιρείες, για να το πωλούν φτηνότερα. Ετσι, τα γενόσημα είναι τα φάρμακα που περιέχουν την ίδια δραστική ουσία, αλλά κυκλοφορούν χωρίς το εμπορικό όνομα της εταιρείας και είναι διαθέσιμα σε ιδιαίτερα χαμηλότερη τιμή.

Επειδή και τα γενόσημα ήταν ακριβά στην Ελλάδα, ορίσαμε ότι θα πωλούνται στο 40% της τιμής του πρωτοτύπου, ώστε να διασφαλίσουμε το μειωμένο κόστος, και παράλληλα ότι αυτή η μείωση δεν θα αφορά στα φάρμακα κάτω από δέκα ευρώ, ώστε να μην υποκαθίστανται με άλλα ακριβότερα, που είναι φάρμακα που παράγει η ελληνική βιομηχανία. Την ελληνική βιομηχανία πρέπει να την προστατεύσουμε, με την καλή έννοια του όρου, αλλά όχι να την αβαντάρουμε παράνομα. Εχω πει αρκετές φορές ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πάρα πολύ καλές εταιρείες, είναι 20 πολύ σημαντικές εταιρείες φαρμάκων που είναι εταιρείες παραγωγής γενοσήμων.

Με την πολιτική αυτή, θα προσαρμοστούμε στην πρακτική όλων των υπόλοιπων χωρών, δηλαδή θα αφήσουμε πίσω την υπέρογκη δαπάνη για τα φάρμακα χωρίς να αλλάξουμε τις παροχές στους ασφαλισμένους. Αξίζει να σας πω ενδεικτικά ότι στην Ελβετία συνταγογραφούν 90% γενόσημα, και στην Αμερική 85% γενόσημα. Προσπαθούμε να φτάσουμε τη δαπάνη εκεί που την έχουν όλοι οι Ευρωπαίοι, αλλά υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται.

Ακουσα και πολύ σοβαρούς καθηγητές πανεπιστημίου να συζητούν ένα ζήτημα αλλεργιών στα έκδοχα, ένα θέμα πιθανόν μη επαρκούς δείγματος στους ελέγχους βιοϊσοδυναμίας, και λοιπά προβλήματα από τη χρήση των γενοσήμων. Ολα αυτά, όμως, είναι ώρα να τα αποκαταστήσουμε ως ερωτήματα, με την κινδυνολογία δεν μπορούμε να πιέζουμε ούτε και να αφήνουμε τον κόσμο στην ασάφεια.

Σε όσους λένε ότι πρέπει να υπάρξουν πιο εξειδικευμένα κέντρα ελέγχου θέλω να ξεκαθαρίσω ρητά και απερίφραστα σε κάθε πολίτη ότι στην Ελλάδα υπάρχουν έλεγχοι που αν ήταν μόνο ελληνικοί, θα είχε δίκιο ένας πολίτης να ανησυχεί. Οι εισαγωγές των γενόσημων φαρμάκων, όμως, διασταυρώνονται πάντα και με τους ευρωπαϊκούς ελέγχους, και αυτό καθιστά το σύστημά μας εγκυρότερο.