Ρηξικέλευθες λύσεις

Του Στέφανου Μάνου

Σήμερα (21 Φεβρουαρίου) το πρωί επιβεβαιώθηκε εμπράκτως η προθυμία της Ευρωζώνης να στηρίξει την Ελλάδα. Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, η Ελλάδα το 2020 θα έχει ένα χρέος που θα περιοριστεί στο 120,5% του ΑΕΠ. Το ποσοστό αυτό θεωρείται από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ ότι καθιστά το χρέος βιώσιμο, που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα μπορεί να το εξυπηρετεί απρόσκοπτα με τις δικές της δυνάμεις. Αμφισβητώ την άποψη της τρόικας. Δεν πιστεύω ότι το χρέος στο 120,5% είναι βιώσιμο. Πριν από δύο και κάτι χρόνια ήταν 120%, και δέστε που φτάσαμε. Γιατί απεφάνθησαν ότι το 120% είναι αρκετό; Οπως οι παπάδες που βάφτισαν το κρέας ψάρι. Διότι αν έλεγαν 100%, θα έθεταν σε αμφιβολία και το ιταλικό χρέος. Κατά τη γνώμη μου, το χρέος για να καταστεί βιώσιμο, πρέπει να πέσει κάτω από το 100%. Νομίζω 90%.

Χρειαζόμαστε μία πρόσθετη μείωση κατά 30% μέχρι το 2020. Πώς;

  • Με περισσότερο δραστικές περικοπές του κράτους που θα ενισχύσουν την ιδιωτική οικονομία και θα περιορίσουν την κρατική δαπάνη. Θα απαιτηθούν πολύ περισσότερες απολύσεις από το Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Το μνημόνιο προβλέπει 150.000 μέχρι το 2015 εκ των οποίων 15.000 φέτος. Εμείς λέμε 400.000 εκ των οποίων 100.000 φέτος. Σε αντίθεση με το μνημόνιο, όμως, προβλέπουμε μία τριετία κατά την οποία οι απολυόμενοι θα λαμβάνουν το 70% των τακτικών τους αποδοχών, προκειμένου να διευκολυνθούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες της ζωής τους.
  • Με ένα πρόγραμμα μαζικής εκποίησης είτε της ίδιας της ανενεργού ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου είτε της μακροχρόνιας χρήσης της. Ομιλώ για στόχο 100 δισεκατομμυρίων.

Για το πώς θα γίνει αυτό, έχουν γίνει δύο-τρεις προτάσεις. Με μία εξ αυτών έχω συνδέσει το όνομά μου. Είναι η πρόταση ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ που παρουσιάστηκε από τους Παναγιωτίδη, Στουρνάρα και εμένα. Υπάρχουν και παραλλαγές, όπως είναι η πρόταση EUREKA.

Με τέτοιες απόψεις και άλλες, που δεν είναι της στιγμής, διεκδικεί η ΔΡΑΣΗ την ψήφο του ελληνικού λαού. Αν ψηφιστούμε, αυτές θα εφαρμόσουμε.

Αλλά δεν είμαστε εκεί. Καμία πολιτική συρρίκνωσης του χρέους με περιορισμό του κράτους και εκποίηση περιουσίας δεν θα επιτύχει, αν δεν υιοθετηθεί ολοψύχως από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Για την ώρα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πορεύονται διαδηλώνοντας ότι όλα όσα κάνουν για την οικονομία δεν γίνονται από πεποίθηση, αλλά κάτω από την εκβιαστική πίεση της τρόικας. Ετσι, δεν πωλείται στο λαό η εξυγίανση της οικονομίας. Ελπίζω να θυμάστε την ανεκδιήγητη αντίδραση Παπανδρέου, πριν από ένα μόλις χρόνο, όταν πρωτοειπώθηκε ότι θα έπρεπε να πωληθεί δημόσια γη. Ελπίζω επίσης να θυμάστε την ενθουσιώδη στήριξη που του έδωσαν τα ΜΜΕ για αυτή του τη θέση. Αλλη θα ήταν η εξέλιξη, αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός εξηγούσε δυναμικά στο λαό για ποιο λόγο είναι συμφέρουσα για το λαό και τους φορολογουμένους η εκποίηση ανενεργής κρατικής περιουσίας.

Συμπερασματικά, το ζήτημα της μαζικής αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου δεν είναι τεχνικό ζήτημα, είναι πρωτευόντως πολιτικό. Η πολιτική ηγεσία που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει το οικονομικό πρόβλημα της χώρας πρέπει να υιοθετήσει και να κάνει δική της την πολιτική αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Να την κάνει σημαία της. Η σημερινή «νερόβραστη» προσέγγιση να δίνονται με το σταγονόμετρο διάφορες εκτάσεις στον κ. Μητρόπουλο δεν οδηγεί πουθενά και μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ξεπούλημα. Ωραίο παράδειγμα είναι το Ελληνικό.

Η ΔΡΑΣΗ που αποδίδει μεγάλη σημασία στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της μία σειρά φορολογικών μέτρων που θα διευκολύνουν την αξιοποίηση και θα προσελκύσουν επενδυτές. Συγκεκριμένα, προβλέπουμε την κατάργηση όλων ανεξαιρέτως των φόρων που βαρύνουν την κατοχή και μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας, αλλά κρατούμε τη φορολογία της υπεραξίας στη μεταβίβαση ως εισόδημα. Προβλέπουμε, επίσης, την επιβολή ενός μόνο ενιαίου τέλους στην ακίνητη περιουσία στηριγμένου στην επιφάνεια των οικοπέδων και το συντελεστή δόμησης που θα καλύπτει όλες τις ανάγκες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σε σχέση με το 2011, τα έσοδα θα μειωθούν κατά δύο δισ. περίπου, αλλά θα εξοικονομηθούν από τη μείωση του πλεονάζοντος προσωπικού στο Δημόσιο. Εκτιμούμε όμως ότι η κατάργηση των φόρων και των χαρτοσήμων που ρημάζουν την ακίνητη περιουσία θα τονώσουν την οικονομική δραστηριότητα και θα διευκολύνουν την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Μεσοπρόθεσμα, και τα έσοδα θα αυξηθούν και το χρέος θα μειωθεί.

Αναζητούμε μία μέθοδο που θα ενισχύσει τη βεβαιότητα των επενδυτών ότι η μηδενική φορολογική επιβάρυνση για την κατοχή και μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας δεν θα ανατραπεί από κάποια ανόητη μελλοντική κυβέρνηση. Είτε τώρα είτε με συνταγματική αναθεώρηση, θα βρεθεί. Εν κατακλείδι, η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου αποτελεί συνολική πολιτική επιλογή και απαιτεί ολιστική προσέγγιση.