Και όμως παράγουμε

Του Γιάννη Διασάκου

Σε αυτήν την άσχημη περίοδο που ζούμε στην Ελλάδα, προσπαθούμε να φανταστούμε που πάνε τα πράγματα και να σκεφτούμε με ποιο τρόπο πρέπει να αντιδράσουμε. Λίγο-πολύ όμως όσοι ασχολούμαστε με την αγροτική παραγωγή γνωρίζουμε πως πρέπει να αντιδράσουμε. Πρέπει να αποφύγουμε τις πρακτικές που επικρατούν αρκετά χρόνια στην γεωργία. Πρακτικές που στηρίζονταν στην εσωστρέφεια και στη στρεβλή παρεμβατικότητα του κράτους.

Πρέπει η παρέμβαση του κράτους να περιοριστεί στο θεσμικό του ρόλο, όπως τη δημιουργία ενός πλαισίου που θα επιτρέψει τη διευκόλυνση της παραγωγικής διαδικασίας, την ανάπτυξη υποδομών, τη μείωση του κόστους χρήσης γης, την εφαρμογή ενός ξεκάθαρου πλαισίου απασχόλησης εργατών γης και τον επαναπροσδιορισμό της εφαρμοσμένης έρευνας, την προώθηση και παρουσίαση των ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό.

Η έδρα της εταιρείας Geoplant, την οποία εκπροσωπώ, βρίσκεται στον ηλειακό κάμπο. Η δραστηριότητά της ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του '80 και αφορούσε την προμήθεια γεωργικών εφοδίων, πολλαπλασιαστικού υλικού και την τεχνική κάλυψη των γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Μετά η εταιρεία προχώρησε σε δύο ακόμη νέους τομείς όπως δική της παραγωγή φράουλας και κηπευτικών και εμπορία και εξαγωγή των προϊόντων αυτών. Για τη συμπλήρωση δε των ποσοτήτων αυτών που έχει ανάγκη χρησιμοποιεί τα παραγόμενα προϊόντα από συνεργαζόμενους παραγωγούς (συμβολαιακή παραγωγή).
Την περίοδο αυτή ο κύριος κορμός της παραγωγής ήταν οι κλασικές καλλιέργειες όπως η πατάτα, το καρπούζι, η βιομηχανική ντομάτα, το καλαμπόκι, το πεπόν , τα εσπεριδοειδή, το λάδι και διάφορα άλλα κηπευτικά, υπαίθρια και θερμοκηπιακά.

Το κύριο γνώρισμα της δεκαετίας αυτής αλλά και της επόμενης ήταν το υψηλό εισόδημα που απολάμβανε ο παραγωγός.Τα πράγματα όμως άρχισαν σιγά-σιγά να αλλάζουν με τον ερχομό της δεκαετίας του 2000. Οι επιδοτούμενες αλλά και κάποιες από τις κλασικές καλλιέργειες άρχισαν να υποχωρούν, για να φτάσουν την περίοδο που διανύουμε να παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα ενώ απαιτείται άμεσα ο επαναπροσδιορισμός ή η εγκατάλειψή τους.

Την ίδια περίοδο αρχίσαμε την καλλιέργεια κηπευτικών σε απλά τούνελ. Κάθε χρόνο το τούνελ αυτό, που το κατασκεύαζαν οι ίδιοι οι παραγωγοί με αρκετά χαμηλό κόστος, υφίστατο βελτιώσεις και έφτασε στις ημέρες μας να έχει καταλήξει να είναι ένα πολυτούνελ μεγάλων διαστάσεων, πολύ εύχρηστο για τις κηπευτικές καλλιέργειες και ιδιαίτερα για τη φράουλα. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά και η συνολική έκταση που καταλαμβάνουν φτάνει τα 20.000 στρέμματα και τα προϊόντα που παράγονται σε αυτά σε μεγάλο βαθμό εξάγονται. Ως παράδειγμα μπορώ να αναφέρω τη φράουλα της οποίας η καλλιεργούμενη έκταση πλησιάζει τα 10.000 στρέμματα και η εξαγόμενη ποσότητα ξεπερνάει τους 15.000 τόνους.

Αυτή η εξέλιξη μάς δίνει το δικαίωμα να αισιοδοξούμε αν και τα πράγματα δεν είναι ειδυλλιακά. Εχουμε συναίσθηση των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσουμε. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια μακρόχρονη στρατηγική που θα στηρίζεται σε ορισμένες βασικές παραδοχές-αρχές όπως:

  • νέες ιδέες στην παραγωγή
  • ανταγωνιστικότητα και εξωστρέφεια
  • σεβασμός στο περιβάλλον
  • χρησιμοποίηση νέων τεχνικών
  • ικανό μέγεθος των αγροτικών επιχειρήσεων και συνεργασία μεταξύ τους
  • ευέλικτες ομάδες παραγωγών με σωστή στελέχωση
  • συμβολαιακή γεωργία
  • σύνδεση της παραγωγής με τις ανάγκες των αγορών
  • παραγωγή προϊόντων επωνύμων, πιστοποιημένων, με σταθερά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά που θα αναγνωρίζονται από τον καταναλωτή για την ποιότητά και τον τόπο προέλευσής τους.